امروز روز جهانی زبان مادری است. باید اقرار کنم که تسلط من بر زبان فارسی بیشتر از زبان مادریم- یعنی کوردی- است. در این زمینه تنها تقصیر و کوتاهی از من نیست ، بلکه حکومت یا حکومتهایی هم مقصرند که فرصت خواندن و نوشتن به زبان مادری را از ما گرفتند.
 
بگذارید به پاس این روز، چند شعر از سروده های زیبای شاعر جهانی کورد - شیرکو
 بیکس- را به زبان فارسی ترجمه کنم:
 
-----------------------------------------------
 
خۆشەویستیت سەعاتێکی
 
لەشەو و ڕۆژ زیاد کردووە
 
سەعاتی بیست و پێنجەمین.

خۆشەویستیت ، ڕۆژێکی دیکەی لەهەفتە زیاد کردووە

ڕۆژی هەشتەم.

خۆشەویستیت ، مانگێکی دیکەی لەساڵدا زیاد کردووە
 
مانگی سیانزە.
 
خۆشەویستیت ، وەرزێکی دیکەی لەوەرزان زیاد کردووە
 
وەرزی پێنجەم.
 
بەم جۆرە خۆشەویستی تۆ
 
ژیانێکی پێ بەخشیووم

کە سەعاتێک و ڕۆژێک و

مانگێک و وەرزێکی لەگشت دڵداران زیاترە!

 

دوست داشتنت ساعتی
به شبانه روزم افزود
"ساعت بیست و پنجم"
دوست داشتنت روزی دیگر
به هفته ام افزود
"روز هشتم"
دوست داشتنت یک ماه
به سال افزود
"ماه سیزدهم"
دوست داشتنت فصلی
بر فصلهایم افزود
"فصل پنجم"
بدینگونه عشقت
عمری به من بخشید
که یک ساعت و یک روز
 یک ماه و یک فصل
از همه ی عاشقان بیشتر است
 


------------------------------------------------------------------

له‌ کۆتایی ناماکه‌تا
له‌نامه‌که‌ی ئه‌م جاره‌تا
گیانه‌.. ئه‌ڵێی :
...من به‌قه‌د چه‌ند خۆشم ئه‌وێی
ئازیزه‌که‌م وه‌ک چۆن به‌هار
...ئاسمانی شینی خۆش ئه‌وێ
یان په‌پوله‌ی هه‌رده‌و نزار
هه‌نگی دڵدار
گوڵی باخی ژینی خۆش ئه‌وێ
شیله‌ی شیرینی خۆش ئه‌وێ، خۆشم ئه‌وێی‌
یان چۆن به‌فری چیای کوێستان
کانی روونی ناو دارستان
تریفه‌ی مانگیان خۆش ئه‌وێ
گزنگی خۆریان خۆشئه‌وێ
خۆشم ئه‌وێی
 
 
در پایان آخرین نامه ات
جان دلم! پرسیده ای:
"تا چه اندازه دوستم داری؟"
محبوبم! همانقدر که بهار
آسمان آبی را دوست میدارد
یا پروانه ی نحیف و نزار
زنبور عاشق
گلهای باغ زندگی را دوست میدارند
شیره های شیرین را دوست میدارند
دوستت دارم
 
به همان اندازه که برفهای کوهستان
و چشمه های زلال باغ
درخشش مهتاب را دوست میدارند
نوازش آفتاب را دوست میدارند
دوستت دارم
 
 
--------------------------------------------------------
مناڵینە ! نەکەن برۆن !
لە گەڵما بن
هەر کاتێ ئێوە دێن بۆ لام
منیش شیعری
ڕەنگاورەنگی
وەکوو خەونی
ئێوەم بۆ دێ
 
کودکان! تنهایم نگذارید
با من باشید
زیرا هر وقت نزد من می آیید
شعری به رنگارنگی خوابهایتان
در من می جوشد

-------------------------------------------------------------------
زۆر شت هه‌ن، ژه‌نگ هه‌ڵدێنن و
بیر ئه‌جنه‌وه‌ و
دوایش ئه‌مرن
وه‌ک تاج و
سه‌وله‌جان و
ته‌ختی ژێر پای پاشاکان .. !
زۆر شتی تری دنیاش هه‌ن
ناڕزێن و
بیرناچنه‌وه‌ و
هه‌رگیز نامرن
وه‌ک و شه‌بقه‌ و
کۆچانه‌که‌ و
پێڵاوه‌که‌ی
" شارلی شاپلن "
 
 
بسیاری چیزها هستند
که زنگ می زنند
از خاطره ها میروند
و سپس می میرند
مانند تاج و عصای مرصع
و تخت پادشاهان
 
بسیاری چیزها ساده اما هستند
که نه زنگ می زنند
نه از یاد میروند
 ونه هرگز می میرند
همچون کلاه و عصا
و کفشهای "چارلی چاپلین"
 
 
----------------------------------------------------------
تاڵه قژێکی کچێکی جوان
له سه رشانم به جێ مابوو
له دواییدا تاڵه قژم
کرد به په تی دیلانێ بۆ
هه ڵبه ستێکی پێنج شه ش ساڵم
...ده نکه زیخێکی کوردستان
له که یه وه
چۆن
نازانم
په ڕیبووه لۆچی گیرفانی چاکه تێکم
ئه مرۆ ڕیکه وت
دۆزیمه وه و
ده رم هێناو
ماچم کرد و
کردم به به ردی که عبه ی گشت
شێعره کانم
 
تاری از گیسوی زیبارویی
جا مانده بود
روی شانه هایم
آن تار مو را
رشته ای کردم
و در آن آویختم
سروده های پنج-شش ساله ام را
...
سنگریزه ای از خاک کردستان
نمی دانم
از چه وقت و چگونه؟
خزیده بود
 در گوشه ی جیب ژاکتم
امروز
ناگهان یافتم و بوسیدمش
و از آن سنگ کعبه ای ساختم
برای طواف همه ی شعرهایم


 

نوشته شده توسط بهروز فاتح در سه شنبه 2 اسفند1390 ساعت 14:46 موضوع | لینک ثابت